‘Ontdek de grote, einddag van het Loofhuttenfeest: Gods vernieuwde hemel en aarde, de ultieme sabbatrust, waarschuwing aan gelovigen om niet het ongeloof van Israël’s Exodus-generatie te herhalen.’ (2 minuten leestijd)
De Grote Dag
De Grote Dag betreft de afsluitende dag van het Loofhuttenfeest en markeert de eindfase van Gods reddingsplan voor de gehele mensheid. Het is “de laatste, de grote dag van het feest” (Joh. 7:37). Die dag heeft een heilige samenkomst en werkonthouding en geldt als een feest-/hoogsabbat (Lev. 23:36).
Eindtijd en vernieuwing
Aan het einde van Fase 7 wordt satan na duizend jaar kort gelaten; vervolgens breekt de laatste oorlog aan en wordt het kwaad definitief vernietigd. De oude hemel en aarde en hun werken vergaan door vuur (2 Pe. 3:10-13). Daarna vernieuwt God Zijn schepping met een nieuwe hemel, een nieuwe aarde en een nieuw Jeruzalem (Op. 21:2). In dat nieuwe Jeruzalem zal God bij de mensen wonen: “Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn… Ik zag geen tempel in haar, want de Heere, de almachtige God, is haar tempel, en het Lam” (Op. 21:3,22).
De ware sabbatrust
In de nieuwe schepping ontbreken zon en maan; er is geen dag of nacht meer (Op. 21:23-25). Dat is de laatste, de Grote Dag. Daarmee vervult God Zijn gezette tijd en de sabbat (Lev. 23:3). Hebreeën waarschuwt ons aan de hand van de eerste Exodusgeneratie die veertig jaar God weerstond en door ongeloof niet in het Beloofde Land kwam. Met uitzondering van Jozua en Kaleb betrad niemand van die generatie de rust. Daarom herinnert Hebreeën 4 ons eraan dat de belofte van ingaan in Zijn rust nog geldig is; er is nog een sabbatsrust voor Gods volk (Hebr. 4:1,9). Daarom moeten wij ons inspannen om die rust binnen te gaan en niet hun voorbeeld van ongehoorzaamheid te volgen.
Rustdag
In een jachtige wereld benadrukt de sabbat rust en herstel. Geschiedenis toont dat zondagsplicht door de kerk werd ingesteld; ontdek waarom zaterdag als Godgezegende rustdag blijft gelden. Lees verder.
