‘Francis Collins, DNA-pionier, deelt hoe wetenschap hem tot geloof bracht: kosmische precisie, wiskundesucces en objectieve moraal wezen voor hem aanwijzingen voor een persoonlijke God — lees zijn verhaal.’ (1 minuut leestijd, 19:05 minuten video)
Human Genome Project
Francis Collins leidde het Human Genome Project en documenteerde de structuur van menselijk DNA. In een video legt Collins uit hoe wetenschap hem uiteindelijk naar geloof leidde.
“Ik begon te beseffen dat het bewijs voor het bestaan van God, hoewel geen bewijs, eigenlijk behoorlijk interessant was. En het deed me zeker beseffen dat atheïsme voor mij geen acceptabele keuze meer zou zijn, dat het de minst rationele van de opties was.”
Wiskunde in de natuur
Collins stelt dat de natuur zelf sporen van God toont; dit idee sluit aan bij Romeinen 1:20, waarin wordt gezegd dat mensen God kunnen kennen door Zijn ‘poiema’ (scheppend werk) te bestuderen. Tevens verwijst hij naar de “onredelijke effectiviteit van wiskunde” — het opmerkelijke vermogen van wiskundige concepten om natuurlijke verschijnselen nauwkeurig te beschrijven en te voorspellen.
Morele wet
Collins betoogt dat mensen een gevoel van goed en kwaad delen. Hoewel culturen variëren, bestaat er volgens hem een universele morele wet die ons in staat stelt om onbaatzuchtig goed te doen. Daarom meent hij dat morele objectiviteit alleen verklaard kan worden door een externe, morele referentie — een morele God.
Fijn afgestemd universum
Daarnaast noemt Collins het begin van het universum en de zeer precieze afstemming die leven mogelijk maakt als aanwijzingen voor een bovennatuurlijk ontwerp. Deze fijnafstemming deed hem twijfelen aan puur toevallige oorzaken.
Concluderende vraag
Het universum lijkt extreem gunstig voor leven; de kans op zuiver toeval lijkt klein. Lees verder en oordeel zelf: wijst deze precisie op blind toeval of op doelgerichte schepping?
